Polish & Slavic Federal Credit Union

Historia
Polsko–Słowiańska Federalna Unia Kredytowa (PSFCU) została utworzona w 1976 przez społeczników skupionych wokół księdza Longina Tołczyka. Celem działalności PSFCU była pomoc emigrantom, którzy po przyjeździe do Nowego Jorku nie mieli jeszcze historii kredytowej i którym amerykańskie banki nie chciały udzielać pożyczek na kupno i remonty nieruchomości w zaniedbanej wówczas nowojorskiej dzielnicy Greenpoint.

27 grudnia 1976 władze federalne (National Credit Union Administration) zarejestrowały „Przemysłowo-Handlową Federalną Unię Kredytową” (Industrial and Commercial Federal Credit Union). Dwa i pół roku później zmieniono dotychczasową nazwę na „Polish & Slavic Federal Credit Union”, czyli na „Polsko-Słowiańską Federalną Unię Kredytową”.

Po 40 latach działalności Nasza Unia posiada 16 oddziałów w stanach Nowy Jork, New Jersey i Illinois oraz nowoczesne centrum operacyjne, co pozwala na obsługę ponad 100 tysięcy Członków PSFCU i ich rodzin. Z 1,7 mld dolarów w aktywach, PSFCU jest największą etniczną unią kredytową w Stanach Zjednoczonych i jedną ze stu największych unii kredytowych w USA.

Czym różni się Nasza Unia od banku?

Właścicielem unii kredytowej są wszyscy jej Członkowie, natomiast w banku właścicielem jest zazwyczaj wąska grupa akcjonariuszy. Bank, w przeciwieństwie do unii kredytowej, w małym stopniu jest zainteresowany tym, jak prosperuje lokalna społeczność. Z zysku, jaki wypracuje unia kredytowa korzystają wszyscy członkowie i reprezentowana przez nich okoliczna społeczność, w tym różne organizacje świadczące usługi dla tej społeczności (szkoły, parafie, harcerze, organizacje studenckie, itp.). Działalność banku koncentruje się na wypracowaniu jak największego zysku dla akcjonariuszy, którzy rzadko mieszkają w jego sąsiedztwie, a często nawet w innych krajach.